Mračno doba
Nakon Trojanskog rata Mikenu potresaju unutrašnji sukobi i borba oko prevlasti. Tako oslabljena, bila je lak plen za dolazeća Dorijanska (Dorska) plemena sa severa, koja su imala još jednu prednost: poznavali su obradu i upotebu gvožđa što im je dalu veliku prednost pri proizvodnji oružja. Tačno poreklo Dorijana nije poznato. Prema jednim izvorima oni su bili „varavarska“ Helenska (Grčka) plemena sa severa koja u jednom momentu preuzimaju scenu na istorijskoj pozornici a prema drugima oni su nova, nepoznata grupa naroda.
Zbog unutrašnjuh sukoba i spoljnih napada, Mikenska kultura se gasi tokom 11. veka p.n.e. Stanovništvo nekada moćne civilizacije se rasipa, migrira i propada sve dok nije nestao i poslednji mikenski grad na kopnenom delu Grčke. Ka Kritu i ostrvima Mikenska kultura se zadržala nešto duže. Zajedno sa gradovima i njihovim stanovništvom nestaju zanatlije, umetnici ali i pismeni ljudi koji su za sobom ostavljali istorijske tragove. Usled nedostatka pisanih informacija ostala je nepoznanica o glavnom razlogu nestanka Mikenske kulture, kao i istorijskih tokova u narednim vekovima. Upravo zbog toga ovaj period je obavijen misterijama i velikim nepoznanicama zbog čega se i naziva Mračno doba Grčke ili Grčki srednji vek. Nepostojanje arheoloških nalazišta iz ovog perioda, naučnike tera na predpostavku da ovaj period karakterišu brojne migracije stanovništva kao i pretežno nomadski način života, kako na kopnu tako i na moru i ostrvima. Prema saznanjima dobijanih iz nalazišta mediteranskih kultura toga vremena a naročito Egipta, ugašene su i viševekovne trgovačke veze koje su Grci odrzavali širom istočnog Mediterana. Krajem Mračnog doba smatra se početak ponovne upotrebe pisma što je na najbolji način obeleženo pojavom Homera i njegovih istorijskih dela „Odiseja“ i „Ilijada“ koja su najdragoceniji izvor podataka kako za Mikensku kulturu tako i za svo Mračno doba.
